چند ماه قبل با ارسال دعوتنامه از طرف دوستی در سایت بالاترین عضو شدم و برای انعکاس بعضی از لینکها و مطالبم از آن استفاده می کردم که در این مدت تا حدودی به سبک و روش آن و سایت های مشابهش آشنا شدم.
عضویت چند ماهه و هک شدن اخیر سایت بهانه ای شد تا این مطلب را بنویسم.
سایت های معروف لینک پراکنی ایرانی و خارجی مانند بالاترین ، اویاکس ، دنباله، دیگ ، تکنوراتی ، دو در دو ، صبحانه ، قطار و ... به مانند نمایشگاهی عمل می کنند که هر کاربر با عضویت در آن برای خود صاحب غرفه ای می شود ، اگر فرد صاحب سایت و وبلاگ و اثر باشد آثار خود و یا آثار دیگرانی را که برایش جذاب یا بیشتر با ایده اش همخوانی دارند در آن عرضه می کند تا در محک نقد و نظر سایر کاربران قرار گرفته و با امتیاز دهی آن را برجسته و در سطح قرار دهند.
در دنیای اینترنت این گونه میدانهای مجازی باعث افزایش شناخت و حوزه تاثیر گذاری مطالب می شود.
با توجه به جذابیت بالا و استقبال از این نوع سایت ها متوجه می شویم که نیاز به این گونه میادین معرفی لینک کاملا احساس می شود.
اما وضعیت فعلی آنها به نحوی است که اکثر آنها مبلغ تفکرات خاصی شده اند.
در خصوص روند راه اندازی آنها نیز، در ابتدای امر هر کدام از این سایت ها توسط فرد یا افرادی با اهداف خام و گاهی خاص اولیه تاسیس می شوند. پس از مدتی در آنها هسته اولیه ای شکل می گیرد که روند آتی آن را مشخص می کند.
این هسته اولیه با تشویق و امتیاز دهی به لینک های موافق و حذف یا تنبیه محترمانه یا خشن لینک های مخالف، باعث کانالیزه شدن تدریجی مسیر حرکت سایت شده و پس از مدتی محتوای اصلی بیشتر مطالب و اغلب لینکها کاملا مشخص شده و مطالب متفاوت و متغایر فقط جهت تنوع ، جذابیت و دوری از یک نواختی آن و یا حفظ کلاس کار، حضوری فقط گذرا دارند.
این سایت ها از اهرم خود تشویقی برای حضور کاربر و تداوم ارتباط وی حداکثر بهره را می برند، همین امر باعث ایجاد انگیزه در کاربران و مخاطبان گذری جهت تداوم ارتباط خود با سایت شده و پس از مدتی کاربر علاقه مند شده و با حضوری بسیار فعال و خود جوش در مسیر حرکت کاربران هسته مرکزی سایت حرکت خواهد کرد یا در صورت مخالفت با روند آن، خود بخود نقشی کم رنگ پیدا خواهد نمود اما حضور خواهد داشت.
این سایت ها دقیقا مانند دنیای واقعی سیاسی دموکراسی از ظاهری به شدت دموکراتیک برخوردار هستند و برای حذف یا کم رنگ نمودن نوشته های مخالف با توجه به خط مشی خود و گستره کاربران فعال و موافق خود با طرح قوانینی خود ساخته که فقط مناسب حذف و دور کردن مخالفین و یا تقویت و ماندگاری موافقین هستند چیدمان لینک های اصلی صفحه اول خود را طراحی می کنند.
سایت بالاترین و صبحانه و دو در دو که اغلب کاربران آن از خارج از مرز های کشور و عمدتا آمریکا و کانادا می باشند مطالب و لینک های مخالف نظام و اعتقادات مردم و همچنین گرایش های افرادی مانند اکبر گنجی و اعضائ تحکیم وحدت و لیبرال مسلک هایی مانند شیرین عبادی و ... و گاهی نوشته های مبتذل در صفحه اصلی آن فرصت ابراز وجود و تقویت و بالا آمدن دارند ولی نوشته هایی با مایه های دینی و مخالف دنیای سلطه و سکولاریسم و اسراییل محکوم به حذف با استفاده از چاقوی دیکتاتوری با چاشنی دموکراسی مخصوص روشنفکری ایرانی هستند.
سایت دنباله به گونه ای است که با هر آنچه درون نظام از چپ و راست و میانه و ... و یا مطالب مذهبی به شدت ضدیت و تنفر دارند ولی لینک های موافق اسراییل و بهاییت و مطالب حاوی استهزاء دین اسلام و ... فرصت جولان در صفحه اول را دارند.
و یا سایت قطار با گرایش چپ و ملی مذهبی بوده و تقریبا در محدوده هنجارهای نظام حرکت می کند.
سایت اویاکس هم بیشتر در محدوده هنجارهای نظام بوده ولی قسمت فارسی آن چون از امکانات سایر سایت های فوق بهره مند نیست کمتر مورد توجه واقع می شود.
دیگ و تکنوراتی و ... هم که خارجی هستند.
با تمام این تفاسیر به نظر می رسد با توجه به حضور فعال تعداد کثیری سایت و وبلاگ سیاسی - مذهبی و ... ، خلا وجود سایت هایی با خواص و قواعد فوق الذکر در حد حرفه ای به منظور انسجام ، شناسایی ، معرفی و تقویت محتوایی وبلاگ های ارزشی احساس می شود.
مسلما پراکندگی و عدم ارتباط این وبلاگ ها یکی از نقاط ضعف آنها بوده و در حوادثی که نیاز به هماهنگی زیادی می باشد مانند غزه و ... وجود ابزاری برای اطلاع از همدیگر و هماهنگی بیشتر احساس می شود.
البته سایت های خوبی مانند پایگاه وبلاگ های ارزشی تا حدودی سعی نموده این نقیصه را رفع نماید اما گستردگی و تنوع تفکرات اصولگرا و مذهبی ، سایت های متنوع دیگر را هم می طلبد.
.gif){kind=logo}
